O godowëch zwëkach.
Jan Antonowicz, 2002-12-30
Knôpiczé dëtków zarôbianié W godowim czasu zachowało sa wiele snôżich zwëków. Są gwiôzdczi, gwiżdże, panëszczi, spiéwanié koladów. Szkoda, że wszëtko to słabnie. Niechtërny są terô tak wigódny, że nie chcą wpuszczac bëne, bo czasa bë kąsk tepich wëswinilë, abo kąsk szadzą côrnalë po gabie. Na szczescé je jesz wiele zapaléńców, co dbadzą, żebë ne zwëczi bëłë zachowóné.
Bodôj nôlepi trzimią sa trzeji królowie. Tëch midzë Godama a swiata Trzech Króli może spotkac dëcht wszadze na szasym, jak chodzą od chëczi do chëczi. I dobrze, że chodzą. Richtich trzeji królowie są fejn oblokłi, tak co gabë nie jidze rozpoznac. Mają dłudżé korunë, dobrze uszëkowóną szopka, gwiôzda betlejemską, a przede wszëtczim muszą piakno spiewac koladë i gadac wiérztë. Dzysô sa przënôlégô, żebë królowie nômni jedna kolada po kaszëbsku rozmielë.
Wejle mie sa latos udało jich trafic téż, a po prôwdze to oni na mie trafilë w chëczach. Nick dzywnégo bë nie bëło, czejbë nié to, że pierszi z nich przëszlë ju w połowie adweńtu. Jakno nowi mieszkańc wsë wpuscył jem jich. Ko doch zwëk trzeba achtnąc, jem so pomëslôł. Ale wnet jô zmienił zdanié, czej uczuł jich brzaczenié i gastolenié. W połowie koladë jô ju miôł dosc jich spiéwaniô i nakôzôł jima skuńczëc. Jich szopka wëzdrza jak sztëk pogniotłégo papióra, gwiôzdë ni mielë nijak. Za to mielë wiôlgą jak waboruszk puszka na dëtczi. Gabë bëło czësto odkrëté, a na wiérzk blós mielë zarzuconé biôłé koszle i to bëło wszëtko. Czej jem przerzekł do nich po kaszëbsku, tej wezdrzelë na mie jak na czidniatégo. Na pitanié skąd są chutko wskôzywelë swoje chëcze zamiast rzec, że od wschodu słuńca przechôdają. A miona kożdi z nich miôł jinszé od biblijnëch królów.
To wszëtko bëło mało. Za dwa dni znôwu królowie przëszlë. Tą razą bëlë le dwaji. Tak cos jô jesz w żëcym nie widzôł. Nen trzecy sa bodôjże gdzes zgubił jima po drodze. Szczestlëwie jakos nie trafiło to na te, co niósł piaclitrową biksa na dëtczi. Ju czësto na rozgorzenié trzë dni pózni trzecô grëpa klepa na dwiérze. Zamiast spiéwu kocy jamer, gwiôzdë żódny, obloku téż, szopka bëlejakô, ale puszka za to jak dënica. To mie bëło ju dosc. Na pitanié, czedë je czas chodzeniô królów oni le cziwelë remionama. Tej jô jima w pôra chutczich słowach wëłożił, że w adweńce spiéwô sa piesnie adweńtowé, a z narodzeniô Jezësa nie robi sa gészeftu. Na kuńc jô rzekł, że jak sa nauczą spiewac, a richtich obleką, tej po Godach mogą przińc jesz rôz i nakôzôł jima zamknąc dwiérze od butnowi stronë.
Jan Antonowicz
